Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Η ι σ τ ο ρ ί α τ ο υ J i m . . .


Ο Jim έριξε μια βιαστική ματιά στην πόρτα που έκλεινε πίσω του και νιώθοντας πως είναι πλέον μόνος έσπευσε αμέσως να πιάσει θέση στην καρέκλα του γραφείου του, όπως έκανε κάθε βράδυ.
Το καλό με το Internet είναι πως υπάρχει αυτό το στοιχείο του απρόσωπου... Μπορείς να γίνεις γνωστός, ή ακόμα και φίλος με κάποιον χωρίς να ξέρεις ποιος πραγματικά είναι αυτός, χωρίς να ενδιαφέρεσαι για την αληθινή του ταυτότητα, χωρίς να σε νοιάζει κατ’ ουσία αν θα τον συναντήσεις ποτέ. Το ίδιο και εκείνος...

Η ι σ τ ο ρ ί α τ ο υ R i c k . . .


Οι μοναχικοί ταξιδιώτες των λεωφόρων της Αμερικής, μιλούσαν συχνά τελευταία και με έντονο προβληματισμό για τα αλεπάλληλα κρούσματα επιθέσεων από μια ομάδα κακοποιών που ληστεύαν και σκότωναν χωρίς περιστροφές όποιον τύχαινε να βρεθεί στον δρόμο τους...Το πιο ανησυχητικό απ' όλα ήταν οτι στόχευαν κατά κύριο λόγο στους τουρίστες που εξ' ορισμού έμοιαζαν περισσότερο ανυπεράσπιστοι, μη γνωρίζοντας καλά τις διαδρομές μέσα από τα highways….

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Η ι σ τ ο ρ ί α τ ο υ J o h n n y . . .



Ο Johnny εκείνο το απόγευμα δεν έκανε και πολύ ευχάριστες σκέψεις...
Όμως εδώ που τα λέμε , οδηγώντας κλεμμένο αμάξι και με ένα τραύμα στον δεξί ώμο να αιμορραγεί, κανείς δεν θα αισθανόταν και καλύτερα. Και ήταν μονάχα δεκαπέντε...

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

Η Ι σ τ ο ρ ί α του S a l l y . . .


Ολο του έλεγαν ότι το «Sally» δεν ήταν αντρικό όνομα και πως ταίριαζε περισσότερο σε κορίτσι... Ο ίδιος αν και τον πίεζαν διαρκώς οι διάφοροι με τα σχόλια τους δεν είχε εμβαθύνει και ιδιαίτερα στην συγκεκριμένη σκέψη. Πάντως κατά καιρούς χρησιμοποιούσε κι άλλα ονόματα συνήθως βέβαια υποκοριστικά του πρώτου. Ηταν μάλλον περήφανος που ξεχώριζε στους κύκλους όπου βρισκόταν και από το όνομα του….

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Αυτές είναι...

....αυτές είναι κάποιες από τις ιστορίες της δικής μου Αμερικής...
Μακριά από το παραμύθι για την «κοινωνία της αφθονίας», πέρα από το Χόλιγουντ και τη λάμψη των αστεριών του θεάματος, έξω από την τηλεοπτική αποχαύνωση, τις στατιστικές και τα πρότυπα των τάχα «καθημερινών ανθρώπων» , πιο πέρα ακόμα από το δήθεν «όνειρο», τον ψευτοπατριωτισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό στα ονόματα των οποίων έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται μερικά από τα χειρότερα σύγχρονα εγκλήματα..
Είναι οι ιστορίες της δικής μου Αμερικής, εκεί όπου συνάντησα πολλές φορές το σκοτάδι, την ανεργία και την απελπισία, τον ρατσισμό και τον τυχοδιωκτισμό, το στυγνό εμπόριο ιδεών και αξιών, τα ναρκωτικά και την βία, τους τάφους των στρατιωτών που δεν κατάλαβαν ποτέ γιατί έγιναν «ήρωες», την κτηνωδία, την παράνοια και την μοναξιά…
Ιστορίες νέων ανθρώπων λοιπόν…
Ιστορίες δηλαδή για το μέλλον.
Κι αν το βρείτε λίγο «σκοτεινό» και «αβέβαιο» σας λέω πως απλώς προσπάθησα να γράψω όσα είδα.
Να τα καταγράψω με μια μάταιη ελπίδα!
Να έρθει κάποτε μια εποχή που να μην χρειάζεται να κλαίμε για τα παιδιά που χάθηκαν…
Για τα παιδιά που χάνονται καθημερινά…
Δεν έχουν σημασία τα ονόματα τους.
Αύριο θα είναι τα δικά μας παιδιά…
Αύριο μπορεί να είναι τα δικά μου παιδιά…
Μπορεί να είναι τα δικά σου παιδιά...
Γιατί τώρα που το σκέφτομαι ξανά, νομίζω πως κάθε παιδί που χάνεται, είναι και μια χαμένη ευκαιρία για όλους εμάς τους «μεγαλύτερους» να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο…